Drapacz chmur
Słowo drapacz chmur oryginalnie było używane jako określenie głównego masztu na statkach. Jako określenie budynków zaczęto jest używać w późnym XIX wieku jako wynik zadziwienia społeczeństwa najwyższymi budynkami w Nowym Jorku bądź w Chicago. W tradycyjnej definicji drapacz chmur zaczął z pierwszym drapaczem chmur, stalowa konstrukcja oraz 10-piętrowy budynek. Strukturalna definicja słów drapaczach chmur była zdefiniowana później przez architektów historycznymi bazującymi na inżynierii rozwoju z lat 1880s, które były zdolne do budowania wysokich wielopiętrowych budynków. Definicja bazowała na metalowym szkielecie, jako przeciwieństwie do tych z kamienia, które już dawno wtedy przekroczyły swoje limity. Metalowy szkielet rozwijany był w etapach wraz z budową kilkunastu w Chicago i Nowym Jorku i coraz bardziej rozwijały technologię zdolną trzymania budynku tylko za pomocą metalowych wsporników. Współcześnie większość wieżowców budowana jest z głównie z wzmacnianego betonu oraz montowane są specjalne pompy oraz zbiorniki, aby utrzymać ciśnienie wody nawet na szczycie budynku.
